Skip to content

Στ’ iPhone, στ’ iPhone εμπρός στον αγώνα

16/06/2011

Μας ξανάρθε αυτές τις μέρες που απ’ ότι μαθαίνουμε, τα σόσιαλ μύδια (SNS, γιού νόου) βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος της νέας ελληνικής επανάστασης: Δεν ξέρουμε γιατί συμβαίνει, όμως φοβόμαστε ότι το συγκεκριμένο περιβάλλον, αποτελεί ένα από τα πιο εύφορα εδάφη για να φυτρώσει και να ανθίσει ένα από τα ενοχλητικότερα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου είδους -και δη του τμήματός του που κατοικεί σε τούτη εδώ τη χώρα. Και αναφερόμαστε σ’ αυτό που οι Αγγλοαμερικανοί αποκαλούν “self importance” -μ’ άλλα λόγια στο να παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά που να θεωρείς ότι κάτι έχει αξία μόνο και μόνο επειδή βρίσκεσαι εσύ εκεί και το βιώνεις. Γιατί μας ξανάρθε αυτές τις μέρες και τι σχέση έχει με τα σόσιαλ μύδια; Επειδή παρατηρήσαμε στην πλατεία (ενδιαφέρον, ε; Παλιά όταν λέγαμε “πλατεία” εννοούσαμε τουλάχιστον δύο -το Κολωνάκι και τα Εξάρχεια. Τώρα πια, όταν λέμε “πλατεία” εννοούμε όλοι το Σύνταγμα) κάτι που δε μας άρεσε καθόλου: αρκετός κόσμος έδειχνε μ’ αυτά που έλεγε ότι η σημασία του όλου νταχντιρντιού είναι κατά κάποιον τρόπο μεγαλύτερη επειδή ξεκίνησε μέσω FB και, συνακόλουθα, μέσω όλων ημών που είμαστε πολύ χιπ (να πούμε) επειδή είμαστε η γενιά του FB και άρα είμαστε εξ’ ορισμού διεθνείς και κοσμοπολίτες.

Εμείς πάλι, που δεν είμαστε η γενιά του FB (ευτυχώς, ούτε και του Πολυτεχνείου), ομολογουμένως αισθανόμαστε ότι κάπου το ‘χουμε χάσει μ’ αυτή την αντίληψη. ΟΚ, ένας σημερινός 20άρης χρησιμοποιεί Ίντερνετ από πέντε χρονών και άρα του πέφτει άνετο και άρα, του πέφτει προφανές μέσο επικοινωνίας όταν ετοιμάζεται να κάνει κάτι σαν αυτό που γίνεται στην πλατεία εδώ και κοντά ένα μήνα. Αυτό όμως γιατί καθιστά τον εν λόγω 20άρη κάτι περισσότερο από έναν 40άρη που κάνει το ίδιο πράγμα με το τηλέφωνο; Δηλαδή, αν το μέσο σου είναι πιο γρήγορο και πιο φαντεζί, π.χ. από τον τηλέγραφο η επανάστασή σου θα είναι πιο ποιοτική κι εσύ πιο γάτα; Ρωτάμε, επειδή εμείς τον Λένιν (φτου και μακριά από μας), μια χαρά επανάσταση τον είδαμε να κάνει πριν από εκατό χρόνια κι ας μην είχε Foursquare για να λέει στον Τρότσκι (επίσης) ότι έγινε δήμαρχος των χειμερινών ανακτόρων. Αυτό που θέλουμε να πούμε, είναι ότι μήπως ρε παιδιά την έχουμε δει κάπως πολύ σοβαρά με την πάρτη μας; Και καλά, το να τη βλέπεις πολύ σοβαρά με την πάρτη σου είναι βασικό ανθρώπινο ελάττωμα (το ‘παμε και παραπάνω). Αλλά να τη βλέπεις ακόμα πιο σοβαρά με την πάρτη σου επειδή χρησιμοποιείς FB και Twitter, δεν είναι κάπως τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά;

Δημοσιογραφία 101

15/06/2011

Το είπαμε ότι συμφωνούμε για τον πάτο που έχουν πιάσει τα επίσημα media, δεν το είπαμε; Το είπαμε. Άρα, μη μας κατηγορήσει κανείς ότι μιλάμε υπέρ τους και κατά του citizens’ journalism που τον τελευταίο καιρό γνωρίζει πιένες χάρη στις διάφορες εξεγέρσεις ανά την υφήλιο -στην πραγματικότητα, το Netsperado υπήρξε φανατικός υποστηρικτής του κινήματος καθώς από δεκαετίας κάνει περίπου αυτό: γράφει για την αγορά όχι από τη θέση του δημοσιογράφου αλλά από τη θέση του πολίτη-παρατηρητή, χωρίς να υποκινείται από τα συμφέροντα και τις δεσμεύσεις που έχουν τα κανονικά ΜΜΕ. Βεβαίως πολλοί θα έσπευδαν να παρατηρήσουν ότι αυτό που κάνουμε εμείς απέχει αρκετά από αυτό που θα αποκαλούσε κανείς “δημοσιογραφία”, όμως εδώ που τα λέμε, τα περισσότερα πράγματα που κυκλοφορούν και που παρουσιάζονται σαν δημοσιογραφία απέχουν εξίσου. Μερικά όμως, και δη μερικά που μπαίνουν κάτω από την ταμπέλα του “citizens’ journalism”, απέχουν τόσο πολύ που δεν βλέπουν τη δημοσιογραφία ούτε με το Χαμπλ. Και το πρόβλημα δεν είναι αυτά, είναι ότι ο συνδυασμός αυτών με την απαξίωση των κανονικών ΜΜΕ, έχει οδηγήσει πολύ κόσμο σε βάθη βλακείας που θα άφηναν άναυδο και τον μακαρίτη τον Κουστό.

Διαβάσαμε, π.χ. τις προάλλες μια συγκλονιστική παπάρα (δε θα την αναπαράγουμε για προφανείς λόγους). Και τη διαβάσαμε γιατί κάποιος που ακολουθούμε στο Twitter, την πέταξε φόρα παρτίδα ρωτώντας “Ρε παιδιά, ξέρει κανείς αν αυτό είναι αλήθεια;” Όταν δε, κάποιος του είπε “Μα αφού το διάβασες στο Χ”, αυτός απάντησε “Δεν έχει σημασία η πηγή, σημασία έχει η πληροφορία”. Κόκαλο εμείς όπως καταλαβαίνετε (με τόσες φορές που μένουμε κόκαλο κάθε μέρα, είναι απορίας άξιον πώς καταφέρνουμε και κάνουμε και καμιά δουλειά -πάλι καλά που οι εργοδότες μας δεν ξέρουν τι δουλειά κάνουμε) και ρωτάμε (από μέσα μας) αν δεν έχει σημασία η πηγή (η οποία ήταν κάτι, σαν να λέμε, Λιακόπουλος), τι αξία έχει η πληροφορία; Αν εξαιρέσει κανείς τους ανθρώπους που μπήκαν στο Ίντερνετ πριν από 20 λεπτά (και αυτός που ρώταγε δεν ήταν τέτοια περίπτωση, τον ξέρουμε), είναι δυνατόν κάποιος σώφρων άνθρωπος να διαβάσει μια πηγή εξόφθαλμα άλλα αντ’ άλλων και να την παρακάμψει μένοντας στην “πληροφορία”; Ποια πληροφορία; Ό,τι γράφεται στο Ίντερνετ δεν είναι πληροφορία (εκτός αν μιλάμε απολύτως κυριολεκτικά -information wants to be free και τέτοια) αλλά χύμα λέξεις πάνω σε μια οθόνη. Αυτό που κάνει κάποιες λέξεις πληροφορία είναι ακριβώς η πηγή τους καθώς και μια βασική διαδικασία που λέγεται “διασταύρωση”. ‘Άλλη μια φορά, για να το εμπεδώσουμε: ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ. Αν μια μερίδα λέξεις δεν έχουν ελεγχθεί από δύο (2) ανεξάρτητες πηγές, δεν είναι πληροφορία, είναι σαχλαμάρα. Είπαμε (και γενικώς και λίγο παραπάνω): τα επίσημα media είναι αναξιόπιστα. Αλλά μη θεωρούμε ότι και τα ανεπίσημα είναι εξ’ ορισμού αξιόπιστα, έτσι;

Something old, something new

14/06/2011

Ένα από τα πράγματα που ορισμένοι ισχυρίζονται ότι αποτελούν την πεμπτουσία του Twitter και που εμείς ισχυριζόμαστε ότι αποτελούν την πεμπτουσία της ανθρώπινης βλακείας και την απόδειξη ότι το Twitter είναι κατά 99% σκουπίδια (το άλλο 1% είναι η χρησιμότητά του όταν γίνεται καμιά παλιό-επανάσταση, καμιά παλιό-θεομηνία κ.λπ.) είναι αυτή η εξυπνάδα που απλώνεσαι μπροστά στην τηλεόραση (στο Lazy Boy βεβαίως γιατί πάνω απ’ όλα μετράει η εργονομία) και έχεις από δίπλα και το μηχανάκι (της οικογενείας i βεβαίως γιατί πάνω απ’ όλα μετράει το trendiness) και κάθε φορά που σταματάει ο Alexis να πάρει μια ανάσα και παίρνει φόρα ο #akis για να αρχίσει να ξαναμιλάει, αμολάς κι από ένα tweet στο διάστημα, και το αρπάζουν κι άλλοι τέσσερις χιλιάδες που επίσης κάθονται ξάπλα μπροστά στο κουτί και βλέπουν τον #akis και στέλνουν κι αυτοί το δικό τους μήνυμα στο διάστημα και γενικά το βιολί συνεχίζεται μέχρι που κάποια στιγμή παθαίνεις μια συναισθησία και αρχίζεις και απαντάς μέσω Twitter σε κάτι που είπε ο #akis στην τηλεόραση και κάποιος άλλος από το Twitter σχολιάζει κάτι που είπες εσύ σαν να το είπε ο Alexis κ.λπ. κ.λπ.

Μην παρεξηγηθούμε, έτσι; (πάντα το λέμε αυτό και πάντα παρεξηγούμεθα, οπότε τι το λέμε;) Δε θεωρούμε ότι η τηλεόραση χρειάζεται παραπάνω από επτά εγκεφαλικά κύτταρα για να την παρακολουθήσεις -ως εκ τούτου, το ζόρι μας δεν είναι σχετικά με το αν αδικείται ο Alexis και το PR show με τον #akis να διακηρύττει την αθωότητά του (α σιχτίρ κιόλας ρε μπαγλαμά -if you can’t do the time, don’t do the crime, φλώρε, ε φλώρε!) αλλά με την όλη ιδέα: ή βλέπουμε τηλεόραση ή γράφουμε σαχλαμάρες (το ενδεχόμενο να μη γράφουμε σαχλαμάρες, είπαμε, δεν το εξετάζουμε) Υπάρχει λόγος να κάνουμε και τα δύο; Και είναι τόσο
δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αν μας γίνει συνήθεια να μην μπορούμε να πάμε ούτε για κατούρημα χωρίς να ενημερώσουμε ηλεκτρονικώς άπαν το σύμπαν (ναι, <>, we know) θα φτάσει κάποια στιγμή που δε θα μπορούμε να πάμε ούτε για κατούρημα χωρίς να ενημερώσουμε ηλεκτρονικώς άπαν το σύμπαν; Αν δε, κάποιοι αναρωτιούνται γιατί κάτι τέτοιο είναι κακό, μάλλον δε μας διαβάζουν προσεκτικά -δε μας νοιάζει ούτε πόσοι είναι online, ούτε πόσα data διακινούν (ΟΚ, επαγγελματικώς ειπείν, μας νοιάζει αλλά εδώ βρισκόμαστε για να λέμε τα άλλα). Μας νοιάζει ο κόσμος που είναι online να είναι κατά τι πιο έξυπνος από τον offline.

Και κόκαλα τσακίζει…

09/06/2011

Σε συνέχεια του προχτεσινού (ναι την κάναμε γυριστή μία ημέρα) Ραδιοαρβυλιτικού Netsperado, να σας πούμε για παράδειγμα ένα ζορισματάκι που έχουμε φάει με την ιστορία του #greekrevolution από την πρώτη κιόλας μέρα, κυρίως στο Twitter αλλά και στο Facebook και σε διάφορα φόρα. Δεν είναι ακριβώς Ιντερνετικό αλλά επειδή όλος αυτός ο κόσμος χρησιμοποιεί το Ίντερνετ, θεωρούμε ότι αποτελεί χαρακτηριστικό του online community να πούμε και θεωρούμε ότι αν το εν λόγω community θέλει να συμβάλλει καθοριστικά στις εξελίξεις, πρέπει να το προσέξει: τα μισά (και παραπάνω) tweets και comments που βλέπουμε σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα είναι όχι απλώς ανορθόγραφα αλλά στα όρια των κειμένων που έγραφε ο Μποστ (για να καρφώσουμε και την ηλικία μας). Και, επίσης σε συνέχεια του χτεσινού Ραδιοαρβυλιτικού Netsperado, όλα τα tweets/comments που εννοούμε, είναι γραμμένα εις άπταιστο ελληνικό πληκτρολόγιο.

Μπορεί να ακουστούμε λιγάκι συντηρητικοί (σε τελική ανάλυση, είμαστε μίσθαρνα όργανα διαφόρων μεγάλων εταιρειών εδώ και χρόνια, όπως ξέρετε), όμως για τα γούστα μας, αν δεν μπορείς να αρθρώσεις έναν στοιχειωδώς σωστό λόγο στους 140 χαρακτήρες του Twitter, πώς στο διάολο θα σταθείς στην εθνοσυνέλευση της πλατείας Συντάγματος και θα διεκδικήσεις να ακουστούν οι προτάσεις σου για τα προβλήματα της χώρας; Ναι, σύμφωνοι, οι ξύλινος κομματικός λόγος απασών των παρατάξεων είναι κατάπτυστος. Και ναι, σύμφωνοι, μας δίνει ένα μέτρο γιατί όλοι οι κομματικοί θα ‘πρεπε να γιαουρτώνονται επί τη εμφανίσει. Και ναι, σύμφωνοι, ο επαναστατικός (άλα τις) λόγος είναι πιο άμεσος και πιο ζωντανός και vibrating κ.λπ. Όμως επειδή εμείς θεωρούμε (το λέμε και στο «Περί Netsperado» -για ρίξτε μια ματιά εκεί πάνω δεξιά) ότι το πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα νοοτροπίας και ότι το πρόβλημα της νοοτροπίας είναι πρόβλημα παιδείας, άμα δε λύσουμε αυτό, όλα τ’ άλλα θα χτιστούν στον αέρα και, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί κάποια κουφάλα ολκής (π.χ. Ανδρέας Παπανδρέου) και θα τα κάνει οικόπεδο και πάλι θα βρεθούμε να τρέχουμε ομαδόν στις πλατείες για να (μη) μας κάνουν θέμα στο MEGAμου.

Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει

07/06/2011

Για μια ακόμα φορά λοιπόν, βρισκόμαστε σ’ εκείνη την άχαρη θέση να θέλουμε να βρίσουμε και να μη μας βγαίνει (ή, αντίστροφα, να θέλουμε να πούμε μια καλή κουβέντα και να μη μας βγαίνει –αμάν πια αυτή η κατάσταση). Ο λόγος για εκείνο το κλιπάκι που πήρε το μάτι μας στον ΑΝΤ1 (on και offline) όπου οι Ράδιοι Αρβύλοι προσπαθούν να μάθουν τον κόσμο –και δη τον πιο πιτσιρικά κόσμο- να πάψει να γράφει Greeklish επειδή έτσι πλήττεται θανάσιμα η ελληνική γλώσσα και μια ολόκληρη γενιά έχει ξεχάσει να γράφει Ελληνικά και γενικώς χανητ’ η προυφουρά χάνητ’ (όποιος δεν κατάλαβε την αναφορά στην κλασσική γαλλική λογοτεχνία να πάει τρέχοντας στο Γαλλικό Ινστιτούτο για φροντιστήριο). Και η θέση μας είναι άχαρη επειδή από τη μια μεριά, γενικά μιλώντας, τη συγκεκριμένη παρέα τη γουστάρουμε (άνθρωποι που τα χώνουν στην Ευγενία Μανωλίδου δεν μπορεί παρά να μας είναι συμπαθείς, ακόμα κι αν το κάνουν από το ίδιο κανάλι που μας την φόρεσε καπέλο) και τη γουστάραμε από παλιά και από την άλλη, επειδή το θέμα είναι κομματάκι πιο σύνθετο –τουλάχιστον άμα ξέρεις λίγη Ιντερνετική ιστορία.

Επί τροχάδην (επειδή οι περισσότεροι που μας διαβάζετε, ξέρετε λίγη Ιντερνετική ιστορία): Τα Greeklish (τα σύγχρονα Greeklish, γιατί το concept τραβάει από τον 17ο αιώνα, να διαβάζουμε και λίγο Ανδρουτσόπουλο, ναι;) προέκυψαν από μια πραγματική ανάγκη, κάποτε σχεδόν όλων των χρηστών και σήμερα αρκετών που ζουν στο εξωτερικό. Στο μέτρο που στόχος του Ίντερνετ ήταν πάντοτε η εξεύρεση μιας κοινής γλώσσας επικοινωνίας (μεταξύ των υπολογιστών), η χρήση του λατινικού πληκτρολογίου για τη γραφή των γλωσσών που έχουν δικά τους αλφάβητα (Ελληνικά, Ρωσικά, Αραβικά, Κινέζικα κ.λπ.) ήταν όχι απλώς πρακτικά αναπόφευκτη αλλά και ιδεολογικά ορθή. Ναι, σήμερα οι περισσότεροι (Έλληνες) χρήστες δεν έχουν αυτό το πρόβλημα και, ναι, ίσως σήμερα η χρήση των Greeklish να είναι περισσότερο συνήθεια. Όμως η επιχειρηματολογία ότι η ελληνική γλώσσα κινδυνεύει από τη χρήση τους, με το συμπάθιο, δε μας ψήνει· όσοι ξέρουν να μιλάνε (και να γράφουν) Ελληνικά, το κάνουν με την ίδια ευκολία και με τα Greeklish, ενώ όσοι δεν ξέρουν, είναι εξίσου αγράμματοι ανεξαρτήτως πληκτρολογίου. Χώρια που από δω που τα βλέπουμε εμείς τα πράγματα, αν είναι να τη δούμε γλωσσαμύντορες, ας τα χώσουμε καλύτερα στην τηλεόραση η οποία ξερνάει πολύ πιο ζωντανό κακό λόγο και –τι σας λέει, για παράδειγμα, η πρόταση «ένα από τα λίγα πράματα που μας έχουν μείνει σ’ αυτή τη χώρα να ‘μαστε περήφανοι, είναι η γλώσσα μας». Όπως θα ‘λεγε και η Μέρεντιθ Γκρέι (συγγενής της Καίτης, καίτοι μιλάνε άλλη, γκχμ, γκχμ, γλώσσα), seriously;

Like a HOLe in the head

06/06/2011

Δε φανταστήκατε, βεβαίως, ότι θα επιστρέφαμε χωρίς Βαγγέλη, ε; Ναι, ο Βάγγος είναι ακόμα εδώ γύρω, εξακολουθεί να έχει μια σχέση αγάπης-μίσους με την ελληνική αγορά του Ίντερνετ (όπως κι εμείς άλλωστε) και εξακολουθεί να μας στέλνει mail παρακαλώντας μας να Νετσπερίσουμε διάφορα πράγματα που πέφτουν στην αντίληψή του και, ενδεχομένως, δεν πέφτουν στη δική μας. Το πιο πρόσφατό mail του, γραμμένο υπό το κράτος ακραίας συναισθηματικής φόρτισης, (i.e. γεμάτο χριστοπαναγίδια) έφτασε στο mbox μας την Παρασκευή και ομολογουμένως, το θέμα του μας την έδωσε κι εμάς αρκετά ώστε να παρακάμψουμε (για μια ακόμα φορά) τον προγραμματισμό μας και να του δώσουμε προτεραιότητα –χώρια που, Βαγγέλης είναι αυτός, δεν μπορούσαμε να τον αφήσουμε παραπονεμένο. Και ποιο ήταν το πρόβλημα; Η ανακοίνωση εκ μέρους της Hellas On Line ότι περνάει το mail της στο Windows Live Mail (ναι, της Microsoft) και ότι από τις 4 Ιουλίου και μετά (σημαδιακή ημερομηνία, ε;) αν κάποιος χρήστης δε θέλει να χρησιμοποιεί το Live Mail, να το κάνει forward κάπου αλλού. Μάλιστα.

Για να ξεκαθαρίζουμε μερικά πράγματα: ο Βαγγέλης δεν είναι από εκείνες τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις ακραιφνών αντί-Microsoft (όπως είμαστε, π.χ., εμείς) –αντίθετα, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έχουμε λογοφέρει αρκετές φορές γύρω από τη μεγάλη κυρία του Seattle (ναι, εννοούμε τη Starbucks –συγκεντρωθείτε!) επειδή αυτός έχει πέσει με τα μούτρα και μελετάει τις πλατφόρμες της (ως ντηβέλοπας) ενώ εμείς θεωρούμε ότι θα ήταν παραγωγικότερο να προσπαθεί να διδάξει ταγκό σε σαλιγκάρια. Και το πρόβλημά του εδώ δεν είναι με την ίδια τη Microsoft (αν και, let’s face it, ειδικά στο mail, τα προϊόντα της είναι για πολλά σουτ), αλλά με τη HOL και την απόφασή της να επιβάλλει στους χρήστες της μια αλλαγή εντελώς ετσιθελικά και χωρίς καμία δικαιολογία πέραν του «Στο πλαίσιο της προσπάθειας μας για συνεχή βελτίωση της ποιότητας των υπηρεσιών μας και της εμπειρίας σας»· ναι, καλά. Κάτσε να αρχίσουν να σκάνε τα mail των χρηστών δεξιά-αριστερά, όπως μας έσκασε εμάς πριν από κάνα χρόνο ένα παλιό-Hotmail που μας είχε ξεμείνει από παλιά και εκεί να δεις «βελτίωση της εμπειρίας» –ειδικά της εμπειρίας των αντιμνάδων που θα τρέχουν πανικόβλητοι για να σώσουν data, και των σαπορτάδων που δε θα βγάζουν το headset ούτε στην τουαλέτα. ΟΚ ρε αδέλφια, καταλαβαίνουμε ότι υπήρξε «στρατηγική συνέργια» με τη Microsoft –δεν είστε κι οι μόνοι, άλλωστε- αλλά οι υπόλοιποι που θέλουμε να διαβάζουμε το mail μας μόνο εμείς (βίτσια κι αυτά), πρέπει σώνει και ντε να πα’ να παίξουμε σ’ άλλη παραλία;

Me χε…

02/06/2011

Δεν το κάνουμε επίτηδες ρε παιδιά, να μα τον Αι-Σπυρίδωνα, ένα δειλινό. Ειλικρινά το προγραμματισμένο για σήμερα κειμενάκι είχε να κάνει με την καμπάνια για τα Grenglish των Ραδιοαρβυλαρέων. Όμως εκεί που καθομάστενε και συζητάγαμε από πού να το πιάσουμε (και, ενδεχομένως, πού να τ’ αφήσουμε) αρχίσαμε να παίρνουμε βροχή τα μηνύματα, απ’ όλες τις πάντες, για το The Museum of Me και για το πόσο καταπληκτικό είναι και για το πόσο κουλ είναι και για το πόσο ουάου είναι και για το πόσο βαθιά τέμνει την τεχνολογία και την κάνει ανθρώπινη και προοιωνίζει τη νέα εποχή και αλλάζει τα δεδομένα και να η άλλη όψη του Facebook και κοίτα να δεις που ακόμα και η Intel έχει ψυχή και άλλα τέτοια μεγαλόστομα. ΟΚ, υπερβάλλουμε λιγάκι –αλλά όχι πολύ. Και πάμε. Και το βλέπουμε. Και προσπαθούμε να καταλάβουμε. Και συνειδητοποιούμε ότι είτε μας αρέσει, είτε όχι (η κατάσταση, όχι το The Museum of Me), πρέπει να γράψουμε πάλι για κάτι σχετικό με το Facebook.

Για να μην το τεντώνουμε και πολύ, με το σόρι αλλά δεν καταλαβαίνουμε γουότ’ς δε μπιγκ φράκιν ντιλ (όποιος δεν ξέρει γιατί «φράκιν» να πάει να μελετήσει και να ‘ρθει να τα ξαναπούμε το φθινόπωρο –καλό καλοκαίρι, BTW). ΟΚ, είδαμε ένα σχετικά καλό εικαστικό αλλά και τι έγινε; Σάμπως δεν έχουμε δει κι άλλα; Από πλευράς πρωτοτυπίας, επίσης δε σκίσαμε και κάνα μαγιό (και μην αρχίσουμε τις εξυπνάδες του στιλ «ας το σκεφτόσασταν εσείς πρώτοι» –ας μας πλήρωνε κι εμάς η Intel όσα θεωρούμε ότι πληρώνει μια Intel που σέβεται τον εαυτό της και μπορεί και να το σκεφτόμασταν εμείς πρώτοι). Αυτό όμως, που μας την έσπασε βαθιά ήταν ότι όλο το πράγμα είναι μνημείο ναρκισσισμού και εγωπάθειας. Δηλαδή, και ξανά με το σόρι, τόσο πολύ την έχουν ακούσει με την πάρτη τους όλοι αυτοί που έσπευσαν να φτιάξουν (και να στείλουν παντού) The Museum of Me που θεωρούν ότι αυτό που λείπει από τον κόσμο για να γίνει καλύτερος είναι The Museum of Them; Ναι, ωραία, μπορεί εμείς να είμαστε δυσκοίλιοι και μυστήριοι και στραβοξυπνημένοι, όμως πραγματικά πιστεύουμε ότι αυτό που χρειάζεται ο κόσμος είναι λίγο λιγότερο «Me» και λίγο περισσότερο «Us» (και με άλλες ορθογραφίες, δεν είμαστε ρατσιστές). Βεβαίως οι φεϊσμπουκιντέλοι ήξεραν καλά τι έφτιαξαν: με τόσο κόσμο να ξεχειλίζει από self importance (και ειδικά στο Ίντερνετ), δεν είναι περίεργο που η μογή (εκ του εφαρμογή –γιατί το «app» είναι καλύτερο;) έχει έναν σκασμό χιλιάδες like. Κι εμείς που νομίζαμε ότι η homepage με την τεράστια φωτό πρώτη μούρη έχει εκλείψει από την εποχή του Netscape.

ΥΓ
Ναι, το εκτιμήσαμε ότι κόντρα στην ομαδική στέρηση φαντασίας που δέρνει την πιάτσα, οι Ιντέλοι αποφάσισαν να φτιάξουν κάτι Facebookικό εκτός Facebook –κυρίως επειδή έχουμε βαρεθεί τη ζωή μας με τη γαλανόλευκη (σελίδα).