Skip to content

Ο Μπελογιάννης ζει στα δίκτυά μας

13/03/2012

Δε θέλουμε να τους ακουμπάμε ούτε με κοντάρι δέκα μέτρων. Μας γυρίζουν τ’ άντερα και μόνο που τους τρακάρουμε αφισοκολλημένους στους δρόμους (ευτυχώς κυρίως σε συγκεκριμένες περιοχές τις οποίες αποφεύγουμε εξαιτίας τους), κάθε φορά που πάει να γίνει κάτι έστω και ιχνοστοιχειωδώς ελπιδοφόρο τρέμουμε στην ιδέα ότι θα σκάσουν μύτη και θα προσπαθήσουν (συχνά με επιτυχία) να το καπελώσουν και φτάσαμε σε σημείο να το γυρίσουμε από τις βότκες στις τεκίλες μόνο και μόνο επειδή ο συνειρμός κάνει πίβοτ στη Ρωσία και μας τους φέρνει στο μυαλό. Τους φάγαμε στη μάπα στα σχολεία μας (όταν διέγραφαν μέλη επειδή άκουγαν Ροκ εν Ρολ και δε ρουφιάνευαν όπως υπαγόρευε το σχετικό εγχειρίδιο βάσει του οποίου κατηχούσαν και κατηχούνταν), στα πανεπιστήμιά μας (όταν δε μας άφησαν να κάνουμε κάνα μάθημα προφασιζόμενοι το συμφέρον μας και εννοώντας το συμφέρον των επαγγελματιών αγκιτατόρων που προόριζαν για δεσμοφύλακες στα  sweatshops τους), ενίοτε στις δουλειές μας (ευτυχώς σπάνια γιατί σπάνια δουλεύουν) και, χειρότερα απ’ όλα, στην ιστορία μας, πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική, όταν κατάφεραν όχι μόνο να μην καταφέρουν τίποτα από την εποχή του Ζαχαριάδη (φτου!) και δώθε αλλά αντίθετα να λειτουργήσουν σαν το κόκαλο των παπουτσιών κάθε λασπερής ιδεολογίας που εμφανίστηκε από το Πολυτεχνείο και δώθε.

Ευτυχώς ως τώρα τους είχαμε γλυτώσει από το Ίντερνέτ μας. Και απ’ ό,τι φαίνεται, θα εξακολουθήσουμε καθώς δήλωσαν ότι θα διαγράψουν από τις τάξεις τους κάθε μέλος που θα τολμήσει να εμφανιστεί στα κοινωνικά δίκτυα -οι διαγραφές ήταν πάντα το αγαπημένο τους όπλο, παρέα με τα καδρόνια που κουβάλαγαν οι νταβατζήδες τους, οι οικοδόμοι όταν παρέα με τα ΜΑΤ έσπαγαν τις διαδηλώσεις και τις καταλήψεις των σχολών στη δεκαετία του ’80. Πανικόβλητα, ανέραστα,  θλιβερά ανθρωπάκια που τρέμουν στην ιδέα ότι μπορεί κάποιος να σκεφτεί και να δράσει εκτός τους, καταδικασμένα να ουρλιάζουν εσαεί τσιτάτα ξεχασμένα, ξεπερασμένα και ξερασμένα από την ιστορία εδώ και αιώνες (πλέον), λιγδεροί θιασώτες μιας επαναστατικής ονείρωξης που αποδείχτηκαν ανίκανοι να μετατρέψουν σε σκέψη και πράξη, κάπηλοι κάθε αγαθής προσπάθειας των τελευταίων εβδομήντα χρόνων, πραγματικά άχρηστοι με κάθε έννοια της λέξης, δεν έχουν χώρο στα δίκτυα όχι επειδή το λέει το φαιδρό αφεντικό τους (που όπως όλα τα θρησκευτικά αφεντικά, παίρνει πλέον και επίσημα γραμμή από το θεό -αφού δεν υπάρχει κάποιος άλλος από τον οποίο να πάρει) αλλά επειδή τα δίκτυα τους έχουν ξεράσει εδώ και δεκαετίες. Θέμα αισθητικής: Αυτοί έχουν τις ξαναγεννημένες Πασιονάριες των βουπού με τα ψυχολογικά προβλήματα και τις κρίσεις εμμηνόπαυσης κι εμείς τον Βίντον Σερφ και τον Έρικ Σ. Ρέιμοντ. Που να βρεθεί κονβέρτζενς, να πούμε;

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: