Skip to content

Άκου πτώμα να μαθαίνεις

31/01/2012

Κοιτάξτε τώρα να δείτε ένα πράμα: πάνω που λέγαμε “ξεμπερδέψαμε με το τυρί και την αυλή του, πάμε τώρα ν’ ασχοληθούμε με τίποτα σοβαρό”, έρχονται τα τέλια από το μαγαζάκι του εν λόγω μας στέλνουν αδιάβαστους. Όχι ότι δεν τα περιμέναμε βεβαίως: όσο υπάρχουν μερικοί που δεν έχουν ξεπεράσει (ακόμα) τα εφηβικά τους απωθημένα και χρειάζονται (ακόμα) τον Λέτυρμαν για να τους πει πώς να περνάνε την ώρα τους στην τουαλέτα, το μαγαζάκι θα υπάρχει όμως πάει πολύς καιρός που είναι σε κατιούσα (Катюша), οπότε κρατάγαμε κι εμείς την αναπνοή μας για το πόσο in style θα πάει στον αγύριστο. Και ήρθε καιρός να ανασάνουμε (σαφώς με ικανοποίηση) γιατί φαίνεται ότι ήγγικεν η ώρα που όχι μόνο παίρνει την άγουσα για τον απόπατο της ιστορίας αλλά και παράλληλα δείχνει τη λεπτότητα που τον χαρακτηρίζει στο βάθος, εκεί που δε φτάνει η Σάβιλ Ρόου και τα όλα της τα μπεσπόκεν, να πούμε. Τι εννοούμε; Θα τα ακούσατε κι εσείς, έτσι δεν είναι; (όλο και κάποιον θα ‘χετε μέσα στην κοιλιά του θηρίου). «Όσοι δεν έχουν λεφτά για βενζίνη να βάλουν νάφθα», «Δωσ’ του μωρέ του μαλάκα 200 ευρώ να μη μας σκοτίζει τα πωσταλένε» και άλλα τέτοια πολιτισμένα σαν απαντήσεις στους φρικαρισμένους συνεργάτες που έχουν να πληρωθούν κάτι μήνες και που δεν είναι όλοι φλωρο(μ)πουστάκια 20 χρονών.

Εμείς βεβαίως πάντα αποδίδαμε στο μάστρο-Πέτ(υ)ρο και στους lickους του τα εύσημα για την συνεισφορά τους στην κατάντια του ελληνικού web, όμως ίσως τώρα πρέπει να αδράξουμε την ευκαιρία και να κάνουμε μνεία στον ευρύτερο ρόλο που έπαιξε το εν λόγω τυροκομείο στο πλήρες ξεχαρβάλωμα κάθε ιδεολογικού τε και ηθικού μέτρου της ελληνικής κοινωνίας από τις αρχές των 80ς μέχρι σήμερα; Για όσους είναι πολύ μικροί και δε θυμούνται, αναφερόμαστε στην εποχή που η βαρέων-βαρών αμαξοστοιχία που λεγόταν ΠΑΣΟΚ πρωτοξεκίναγε τη θρυλική διαδρομή της στις πεδιάδες της ελληνικής ιστορίας, με ατμομηχανή τον πατέρα του προχθεσινού πρωθυπουργού, έναν άνθρωπο που παίρνοντας τη θέση με τα γνωστά –πλέον- αξιοκρατικά κριτήρια (i.e. όντας γιος του πατέρα του, αυτό δηλαδή που έκανε και ο γιος του) και που έδωσε τον τόνο για τα πολιτικοκοινωνικά πράγματα των επόμενων τριάντα (ελπίζουμε, μόνο) χρόνων.

Η αναξιοκρατία δε του εν λόγω δε θα μας ενοχλούσε σε σημείο κατήφειας (πολιτικός ήταν, σε τελική ανάλυση) αν δε συνοδευόταν από το άνοιγμα της πόρτας σε κάθε ανυποψίαστο, κομπλεξικό, ατάλαντο και μπουρδουκλωμένο σεξουαλικώς χωριάτη (καλή ώρα) που επειδή αυτός μπήκε με τα τσαρούχια, έπρεπε να πείσει και όλη την Ελλάδα ότι αν το τσαρούχι  είναι Έντουαρντ Γκριν δεν πειράζει αν έχει φούντα. Αποτέλεσμα; Η Ρίτα Σακελαρίου ήρθε κι έδεσε με τον Τζο Κόκερ, το ξεκωλίκι ήρθε κι έδεσε με τη σεξουαλική απελευθέρωση, το πετρέλαιο ήρθε κι έδεσε με τη Στολίσναγια, η λαμογιά ήρθε κι έδεσε με τη φαντασία κι εμείς πρέπει τώρα να τρώμε στη μάπα κάθε νευρωσική 45άρα (όχι σφαίρα) με καμένο στομάχι που πλέον έχει αφήσει τις ξεπέτες κι έχει γίνει executive bitch. Αν αναρωτιέται κανείς γιατί ζούμε το ξεμπουρδελίκι που ζούμε τον τελευταίο χρόνο, ας ψάξει την απάντηση και εκεί, τότε που ισοπεδώθηκαν όλες οι ιδέες και οι ιδεολογίες  –οι μισές από τους Κουρήδες και οι άλλες μισές από τους Κουράδες.

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: